Spring maar achterop bij mij, achter op m`n fiets.

Spring maar achter op bij, achterop m`n fiets. Fiets accessoires. Pimp my bike

Ring To It Fietsbel | Kikkerland $15.00 | Fietsbel Bloemen | Hema €1.56 |Bikecap Zadelhoesje | Pimp je Fiets €9.95 | AXA Kettingslot | Pimp je Fiets €19.95 | Bloemenslinger | Hema €2.36 | Reflector Uil | Pimp je Fiets €1.95 | Fietsmand | Pimp je Fiets €44.95

Het litteken boven mijn linkerwenkbrauw herinnert mij nog dagelijks aan de dikke roze met witte fiets die ik had van mijn derde tot vijfde levensjaar. Het was een hele mooie fiets, typisch een meisjesfiets en bovendien mijn eerste. Eerst met zijwieltjes en toen zonder. En net toen ik dacht dat ik heel goed kon fiets viel ik, met vier hechtingen als resultaat. Een maand voor mijn zesde verjaardag vertelde een jongen uit mijn klas over de nieuwe fiets die hij voor zijn verjaardag had gekregen. Een gloednieuwe fiets met achteruit trappers! Stikjaloers was ik, ook al had ik geen idee wat het inhield. Ik nam aan dat je met achteruit trappers achteruit kon trappen en dus ook achteruit zou fietsen. Dat leek me heel gaaf en dus vroeg ik voor mijn verjaardag expliciet om een fiets met achteruit trappers. Op mijn verjaardag stond er een stoere, paarsblauwe mountainbike in de woonkamer, zonder achteruit trappers. Ik zou niet achteruit kunnen fietsen en was zwaar telergesteuld, ik herinner me het nog heel goed. Toch ging mijn mountainbike heel wat jaren mee en heb ik er veel wedstrijdjes op gefietst en nog meer valpartijen meegemaakt. Mijn fiets daarna was een `echte` damesfiets, groen van kleur en van het merk Batavus. Dat was hèt merk van die tijd. Eindelijk had ik dan ook achteruit trappers, maar die vond ik natuurlijk allang zo interessant niet meer. Ik fietste ook niet veel meer, lopen en de bus waren veel stoerder. Rond mijn zestiende kreeg ik een omafiets. Je weet wel; zo`n zwarte simpele fiets zonder achteruit trappers en zonder versnellingen. De fiets staat als het goed is nog ergens bij mijn ouders is de schuur, ontzettend verwaarloosd en eenzaam te zijn. En was mis ik hem. Fietsen is iets waar we in Nederland mee opgroeien en de fietscultuur zoals we deze in Nederland hebben kun je nergens anders ter wereld vinden. Net zomin als goede fietsen trouwens. Toen ik in Italië woonde versleet ik twee fietsen in drie jaar tijd. Rammelbakken waren het. Ooit schreef ik erover op waarbenjij.nu, ik zal eens kijken of ik het artikel nog terug kan vinden. De onderdelen werden ervan gestolen waar ik bij stond en als ze niet werden gestolen dan verloor ik ze wel terwijl ik midden over de snelweg fietste. Hier in Istanbul zie ik sporadisch een fiets voorbij razen en ik vraag me elke keer weer af hoe iemand het in zijn hoofd kan halen om überhaupt op een fiets te stappen in deze stad. Toch schijnen er hele fietstochten worden georganiseerd. Anyway, terug naar de fietscultuur. Wat mis ik het. Wat zou ik graag even de fiets willen pakken om boodschappen te doen. In Nederland noemen we mensen die de fiets laten staan en altijd de auto pakken lui, maar probeer maar eens om ook de fiets te laten staan en te gaan lopen. Dag in, dag uit. Dan kom je er pas achter wat lui is. Ik wil een fiets! Mijn omafiets. Versierd met toeters en bellen.

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge