De discussie over plastic tasjes

Ik giet het laatste beetje wasmiddel in de wasmachine en leg de lege fles daarna op Nevzat zijn schoenen. Dit betekent dat hij de fles moet vullen met nieuw wasmiddel.

Het is 08.30 uur als mijn wekker gaat. Ik draai me om. Mijn wekker gaat nog een keer. Grr. Ik sta op en met een vermoeid hoofd loop ik naar de keuken. Ik neem een handvol medicijnen en vervolg mijn weg naar de badkamer. Ondertussen gaat mijn wekker nog twee keer af. “Grr, dat ding moet uit” denk ik bij mezelf. Ik loop terug naar de slaapkamer om mijn wekker uit te zetten. Nevzat draait zich rustig nog een keer om. Hij hoort de wekker niet. Hij slaapt werkelijk overal doorheen. Ik ga terug naar de badkamer om te douchen. Daarna kleed ik mezelf aan en maak ik mezelf snel op. Ik föhn mijn haren droog, zet mijn geliefde mukka op het gasfornuis voor een kopjes espresso en loop naar de wasmachine om de was te doen. Ik giet het laatste beetje wasmiddel in de wasmachine en leg de lege fles daarna op Nevzat zijn schoenen. Dit betekent dat hij de fles moet vullen met nieuw wasmiddel. Er staat namelijk een hele grote fles met professioneel wasmiddel in de salon. Te zwaar en te groot om mee naar huis te nemen. Em ik zou niet weten waar we het moeten laten. Alhoewel, er is heus wel plek hoor, maar het staat prima in de salon. Oh, mijn koffie is klaar. Ik schep meteen een kommetje yoghurt vol, snijd een aantal tomaten en komkommers en loop met mijn ontbijt naar de woonkamer. Eigenlijk wil ik nu koekjes in mijn koffie dopen, maarja, je kunt niet altijd alles hebben. Ik start mijn laptop op en begin te werken.

Inmiddels is Nevzat ook opgestaan. Hij heeft ongeveer hetzelfde ochtendritueel als mij, maar dan zonder de medicijnen en yoghurt. Hij drinkt, in tegenstelling tot veel Turken, ook koffie in de ochtend. Vroeger dronk hij altijd thee hoor, maar hij houdt niet van thee uit zakjes en het slaat nergens op om een hele pot thee te zetten voor een persoon. Dus, koffie it is. Als hij gedoucht en aangekleed is komt hij naast mij zetten. Hij eet brood met ei. En mijn overgebleven tomaat en komkommer. We bespreken de plannen voor de dag. Dan staat hij op om naar zijn werk te gaan. We zijn een doodnormaal stel en het is vandaag een doodnormaal begin van de dag. Maar net zoals ieder ander normale stel hebben wij ook wel eens ruzie. Alleen, als wij ruzie hebben dan betreft het meteen wereldgrootste problemen. Ik weet alleen niet zeker of ik dit ruzie kan noemen. Misschien is het een discussie. Ik weet het niet precies. Dat ik me dooderger op een doodnormale dag aan iets abnormaals dat weet ik wel.

Hij wilt graag een plastic tas. Een plastic tas om een plastic fles, die hij eigenlijk weg wilt gooien om een nieuwe te gebruiken, in te doen. Ik vind het bizar.

Op het moment dat Nevzat zijn schoenen wilt aantrekken ontdekt hij de lege fles. En die lege fles, daar begint het hele grote, wereldse probleem mee. Die fles moet namelijk gevuld worden vind ik. Nevzat vind van niet. Die vind best dat we deze fles weg kunnen gooien en een nieuwe fles kunnen halen om te vullen. Maar dit is niet de oorzaak van onze ruzie of discussie hoor. Welnee. Dat begint op het moment dat hij heel serieus vraagt: “Lieverd, hoe wil je dat ik deze fles meeneem”? Ik stel hem voor dat hij hem vasthoud. In zijn hand. Dat lijkt me niets meer dan logisch. Dat vind Nevzat uiteraard niet. Hij wilt graag een plastic tas. Een plastic tas om een plastic fles, die hij eigenlijk weg wilt gooien om een nieuwe te gebruiken, in te doen. Ik vind het bizar. En dan begint ons wereldprobleem pas echt. We raken in een verhitte discussie. Nevzat roept: “Jullie Nederlanders geven nergens een plastic tasje bij” en “Jullie nederlanders lopen gewoon open en bloot met jullie boodschappen over straat terwijl iedereen ziet wat jullie hebben gekocht”. Ik roep: “Jullie Turken geven werkelijk OVERAL een plastic tasje bij en doen zelfs nog een plastic tasje om een plastic tas” en “Er wordt veel te veel plastic in deze wereld geconsumeerd, het is toch niet ZOVEEL moeite om een beetje op te letten”? Zo gaat het nog een tijdje door. Verwijten over en weer. Jullie dit en jullie dat. Tot ik zeg: “Jullie Turken letten totaal niet op het milieu, gooien te pas en te onpas vuilnis op straat en zelfs uit het raam alsof jullie een stel beesten uit het bos zijn, gebruiken per dag minimaal zeven plastic tasjes per persoon per dag voor niets, hergebruiken plastic flessen niet, scheiden het vuil überhaupt niet want glas, plastic, batterijen, compost, papier en etensresten belanden allemaal op een grote hoop, geven werkelijk geen reet om deze wereld of jullie nageslacht, en, en, en..”. Ik kan nog een hele tijd doorgaan, maar Nevzat onderbreekt me en zegt: “Je hebt helemaal gelijk schat”. Uiteindelijk gaat hij met de plastic fles in een plastic tasje de deur uit met de belofte dat hij ook weer met het plastic tasje en de dezelfde plastic, maar nu gevulde, fles zal thuiskomen.

Question

Does anyone else have a plastic bag full of plastic bags in their house, or is it just me?

Ik kan werkelijk niet begrijpen waarom hier bij alles een plastic tasje wordt gegeven. Zelfs als je net boodschappen hebt gedaan, met zes halflege plastic tasjes loopt (want zoveel gebruiken ze er hier om twee pakken melk, een verpakking pasta, een brood en twee blikjes tonijn in te doen) en je nog even een freaking chocoladereep van 20 gram koopt, dan krijg je er gewoon nòg een plastic tasje bij. Het is gewoon ongelofelijk. Ik verzamel alle plastic tasjes in een mandje in de keuken en gebruik ze voor het vuilnis. Ik heb geen vuilnisbak. Zo probeer ik toch een beetje mijn steentje bij te dragen. Nevzat vind dit belachelijk en vraagt elke week wanneer we een vuilnisbak aanschaffen. Het heeft me ruim twee jaar gekost om hem de plastic tasjes te laten bewaren, want hij gooide ze eerder gewoon weg. Hetzelfde geldt voor het weggooien van afval op straat, daar hebben we serieus ruzie om gehad. Ik heb ook een tijdje geprobeerd om het afval te scheiden. Er lopen hier namelijk roma`s die `s avonds het afval doorspitten op papier en plastic zodat ze dit kunnen inleveren en hier geld voor krijgen. Ik dacht dat ik dan in ieder geval gewoon mijn afval kon scheiden en het makkelijker kon maken voor deze mensen. Maar de mevrouw die iedere dag ons vuil ophaalt was er niet zo van gediend als er meerdere tasjes bij ons voor de deur stonden en deed alles uiteindelijk nog bij elkaar in een grote plastic zak. Dus daar ben ik ook maar mee gestopt. Maar, echt. Het is om gek van te worden. Ik vind het gewoon zo onnodig om overal een plastic tasje voor te gebruiken. Ik zou het minder erg vinden als de tasjes zouden worden hergebruikt, maar negen van de tien keer belanden ze gewoon in een andere plastic zak bij het vuil. En dit heeft overigens echt geen betrekking op alleen maar Nevzat of plastic tasjes hoor, ik heb het gewoon over de manier waarop Turkije met het milieu omgaat in het algemeen. Laatst liep ik op straat en had ik bijna een leeg blikje cola op m`n hoofd. Serieus. Die werd namelijk gewoon zo uit het raam gegooid. En dat is waar ik me zo druk voer maak. Of stel ik me nu heel erg aan?

PS. Toen we in Nederland waren, was Nevzat zo ontzettend verbaasd over de manier waarop wij afval scheiden in ondergrondse containers. Hij heeft de hele maand bijna geen foto`s gemaakt, maar toen de containers door de vuilniswagens werden geleegd stond hij zelfs te filmen zodat hij dit aan iedereen in Turkije kan laten zien. Zo wonderlijk vond hij het. Ontzettend grappig, maar stiekem ook wel een beetje verdrietig hoor.

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge