Het leven van een expat: keiharde werkelijkheid terwijl je denkt te dromen.

Soms geloof ik mezelf gewoon niet. Ik heb af en toe letterlijk en figuurlijk het idee dat ik niets anders doe dan dagdromen of dat ik gewoon gestoord ben. Ik vraag me echt eerlijk waar af waarom ik nog niet ben opgenomen in een gekkenhuis. En toch schijn ik de enige in dit land te zijn die met dergelijke gedachten rondloopt. Ik voel me wereldvreemd terwijl alles wat ik meemaak toch de normaalste zaken van de wereld zijn. Alhoewel, ik ontmoet meerdere expats die zich eigenlijk ook allemaal hetzelfde afvragen.

Zonder aantoonbare reden heb je ineens geen elektriciteit meer en kun je gewoon helemaal niets meer doen behalve wachten.

“Op een dag wilde ik douchen, maar er kwam een bruine derrie uit de kraan”. Zo zou ik het verhaal over een doodnormale, doordeweekse dag in huize N&N beginnen. Maar in werkelijkheid betekent dat keer op keer paniek in de confettifabriek, want ik denk telkens weer dat ik spontaan in een horrorfilm ben beland. Een telefoontje later naar Nvezat blijkt dat het water `gewoon` even op is en ik `gewoon` even moet wachten met douchen. En met de afwas. En met was. En met dweilen. Of de tafel schoonmaken. Of met koffie zetten. En het ergste is: zo gaat het met alles. Het komt en gaat, te pas en te onpas. Elektriciteit bijvoorbeeld. Soms hebben we het wel en soms hebben we het niet. Soms komt dat omdat onze buren de rekening niet op tijd hebben betaald en de leverancier van de elektriciteit dan besluit om lukraak een huishouden af te sluiten. Ach, een foutje kan gemaakt worden toch? Het gebeurt echter ook op oudejaarsavond of als je bloedserieus en geconcentreerd aan het werk bent. Gewoon zomaar uit het niets. Zonder aantoonbare reden heb je ineens geen elektriciteit meer en kun je gewoon helemaal niets meer doen behalve wachten. Soms zijn het alleen een paar appartementen in ons gebouw (“We kunnen niets vinden hoor, alles in in orde” aldus de elektricien), soms het hele gebouw, soms de straat of zelfs de buurt, soms een heel district en het gebeurt ook wel eens dat er hele delen in Istanbul zonder logische verklaring geen elektriciteit hebben. Maar het raarste is mij toch wel vorige maand overkomen: toen zat ineens heel Turkije(!) urenlang zonder elektriciteit. Ik bedoel, Istanbul is net zo groot als de provincie Utrecht en heeft meer inwoners dan heel Nederland. Kun je nagaan hoe groot Turkije is? Een heel gigantisch groot land zonder elektriciteit! Het was overal op het nieuws, maar niemand leek zich zorgen te maken. Behalve wij expats natuurlijk. Wij zijn volgens mij de enige mensen in dit land waarbij het dagelijks leven zonder elektriciteit niet gaat zoals het zou horen te gaan. Het is bizar. En het ergste is: bovenstaande gaat ook op voor water, gas, internet en tv. Het komt en gaat, te pas en te onpas.

Een paar weken geleden hoorde ik een verhaal van een vrouw die buiten op straat een kip stond te slachten. Ik geloofde er niets van. Zoiets is heus wel verboden. Ik bedoel, wie mag er nou zelf, nota bene midden op de straat, in een nette buurt, een kip slachten? Hà, had ik me mooi even vergist toen ik een paar weken later naar de keuken rende omdat ik dacht dat er iets stond te verbranden. Nog weer eens dacht ik dat ik gestoord was, want ik was helemaal niets aan het maken. Een snelle blik uit het raam bracht me weer tot realiteit. Of toch niet. Het bleek namelijk dat mijn overbuurvrouw het nodig vond om onder mijn raam een kampvuur te maken. Ik opende het raam en vroeg haar verbaasd: “Wat ze in godsnaam aan het doen was” waarop ik lachend als antwoord kreeg: “Een kippetje braden! Wil je ook wat”? Ja, lekker, nadat mijn hele huis als een afgebrande vuilnisbelt ruikt en dat om 11 uur `s ochtends..

Maar ook een kudde schapen midden in metropool Istanbul is me niet gespaard gebleven. Echt hoor, met herder en roedel en al. Oh, en de herder had zelfs een stok in zijn hand en zo`n petje op, haha. Maar ook een man met paard die midden op de dag ineens midden in het centrum groenten uit zijn tuin stond te verkopen. En nu ik dit zo schrijf dacht ik: “Maar dat is eigenlijk zo gek toch niet”? Kun je nagaan hoe mijn bewuste welzijn is geworden. Een ezel op de snelweg, kinderen op blote voeten in de sneeuw, vrouwen die zijn uitgehuwelijkt, verkracht en daarna van 13 verdiepingen hoog naar beneden gepleurd. Gewoon, omdat ze niet genoeg geld mee naar huis bracht. De vraag of Nevzat mij wel toestemming geeft om te werken en wel van mijn toekomstplannen af weet. Ik kan je vertellen dat dergelijke vragen eigenlijk heel absurd zijn voor iemand als ik. Op het moment dat er een dergelijke vraag wordt gesteld weet mijn lichaam, noch mijn brein niet hoe te reageren. Meestal voel ik dat ik wil huilen, schreeuwen, gillen en een betoog wil houden over het jaar 2015. Maar de vraag komt meestal zo totaal onverwachts dat ik niet weet hoe ik het moet handelen en vaak alleen maar: “Eh, ja hoor” uit kan brengen. De rest van de dag ben ik uiteraard van mijn apropos. Ook vragen over `waarom we nog steeds niet aan kinderen beginnen` en `waarom er altijd zoveel mensen langskomen` zijn me niet vreemd. En toch klinken ze me wereldvreemd in de oren. Waar bemoei je jezelf mee? Serieus?
De kleine, simpele en dagelijkse dingen die hier doodnormaal zijn, zijn voor mij serieus wereldvreemd. En hoewel ze ook onderdeel van mijn dagelijkse leven uitmaken, ik ben het allemaal niet gewend. Ik verlies soms ieder gevoel van realiteit. Het leven van een expat is keiharde werkelijkheid terwijl je denkt te dromen. Maar toch wel erg grappig hoor.

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge