Een prachtig Turks verlovingsfeest dat een voorbeeld is voor de Nederlandse maatschappij

Nevzat heeft een vriendin, een heel mooi meisje dat voornamelijk keurig netjes gekleed gaat in skinny-jeans met polo`s of in jurken met bloemetjespatroon. Je ziet haar ook vaak in een blouse met nette pantalon. In Nederland zou ze al snel als hockeymeisje worden beoordeeld. Haar naam is Asli en ze heeft diverse missverkiezingen gewonnen. Niet zo gek, want ze is echt heel mooi. Maar behalve mooi is ze ook heel aardig, slim, lief en grappig. Ik mag haar ontzettend graag en hoewel ik haar niet vaak zie, kan ik het altijd goed met haar vinden. Haar moeder is anders. Haar moeder loopt op ongelofelijk hoge hakken die ik nog nooit ergens te koop heb gezien. Ik denk serieus dat ze haar schoenen speciaal laat maken. Vaak zijn ze ook voorzien van spikes, studs of diamanten en het liefst in kleuren als zilver, felroze, knalrood of spierwit. Ze is zonnebankbruin en draagt rokjes of jurkjes die net iets veelte kort zijn en over de hele wereld algemeen als not-done worden beschouwd. Haar haren zijn te geblondeerd, haar make-up is te veel, haar hakken zijn te hoog, haar rokjes zijn te kort en haar stemgeluid is te hard. Het is allemaal een beetje te veel van het goede. Ik zie haar vaak. Eigenlijk altijd als ik in de salon ben, is de moeder van Asli er ook. Ze komt iedere dag en bij hoge uitzondering is ze er een dagje niet. Ze laat haar make-up doen, komt voor een manicure, pedicure of om haar haren in model te laten brengen. Ze kan niet normaal over straat lopen omdat ze dan wordt lastig gevallen en laat zich dus altijd vervoeren met een taxi. En hoewel ze er letterlijk uitziet als een straathoer en letterlijk en figuurlijk het tegenovergestelde van haar dochter is, is ook zij heel aardig en mag ik haar graag.

Het leek me nogal sterk dat ik in een rok over de knie en met bedekte schouders gekleed zou moeten gaan, maar volgens Nevzat kon ik het best bedekt tot over de enkels.

Alsi is onlangs verloofd met Emrah. Ik ken Emrah niet en had hem tot voor kort zelfs nooit gezien. We kregen een kaart voor het verlovingsfeest. Het woord `kaart` doet de uitnodiging niet veel goed. Het was namelijk een prachtige, stevige kartonnen kaart in lila en wit en voorzien van mooi paars lint. Er stond niet veel bijzonders op de kaart behalve de namen van het aanstaande bruidspaar en de gegevens van het verlovingsfeest. Om 19.00 uur zou het beginnen en werden we verwacht. Ik was in totale paniek, want ik ben een meisje en meisjes hebben nooit iets om aan te trekken. Ik had geen mooie jurk, geen leuke schoenen en ook geen geschikte tas. Ik haalde al mijn kleding overhoop, probeerde een stuk of dertig verschillende combinatie`s en vond uiteindelijk niets geschikt. Ik besloot dat ik niet naar het verlovingsfeest zou gaan. Nevzat kwam thuis en trof mij als een zielig vogeltje aan. Hij vroeg wat er aan de hand was en toen ik hem vertelde dat ik deze keer, echt serieus, zonder mezelf aan te stellen noch te overdrijven, werkelijk geen kleding te hebben zei hij: “Ohja, ik moest nog aan je vragen of je `bedekt` wilt komen”. Bedekt. “Wat bedoel je met bedekt” vroeg ik hem. Korte jurken werden niet geapprecieerd. Ik schoot in de lach. “Hoe bedoel je korte jurken, ik kan toch gewoon een jurk tot hier aan” zei ik terwijl ik een centimeter of tien boven mijn knie wees. Nevzat vroeg of ik wel goed in m`n hoofd was en wat ik niet begreep aan `bedekt` en `geen korte jurken`. Ik begreep hem wel, ik dacht gewoon dat hij mij in de maling nam. Asli komt uit een zeer Westers gezin en met zeer Westers bedoel ik dan ook echt zeer Westers. Het leek me nogal sterk dat ik in een rok over de knie en met bedekte schouders gekleed zou moeten gaan, maar volgens Nevzat kon ik het best bedekt tot over de enkels. Blote schouders zou wel okè zijn. Nevzat vertelde dat de moeder van Asli in de salon was geweest en ontzettend in paniek bleek te zijn. Ze zou niet weten wat ze moest aantrekken en had Nevzat ook maar meteen even gevraagd om aan mij door te geven dat ik `bedekt` werd verwacht. Wat bleek? De familie van Emrah is nogal conservatief en gelovig en uit respect wilde Asli dat haar familie en vrienden zich een beetje zouden aanpassen.

Quote

We are all quick to point out all the differences but not as willing to accept what bonds us as humans- Faran Tahir

Op de dag van het verlovingsfeest besloot ik maar gewoon te doen wat er van me werd gevraagd en deed een simpele zwarte jurk aan en fleurde deze op met een gouden riempje. Ook droeg ik gouden sandaaltjes. Niets bijzonders feestelijks, niet te open en niet te bedekt. Ik hield mijn make-up vrij simpel, met felle rode lipstick en ging naar de salon om mijn haar te laten doen. Ik vond het perfect bedacht van mezelf en was meteen uit mijn kleding crisis geholpen. Nevzat zijn zusje dacht daar anders over en begon keihard te lachen toen ze mij zag. Ze probeerde me in een strak en wit jurkje te praten en toen ik haar vertelde dat we niet zo open mochten komen zei ze lachend: “Hahaha, je zult je verbazen met je niet open. Je zult de enige in het lang zijn”. Aangekomen op het feest was het eerste wat ik zag een achtjarig meisje met een zwarte lange jurk en een roze hoofddoek, dus ik was blij dat ik toch wat langs aan had getrokken.

Het was er warm en benauwd, maar er werd eindeloos feest gevierd, letterlijk tot we niet meer op onze benen konden staan. Iedereen zweette, maar het maakte allemaal niets uit.

Het was een drukte vanjewelste op het verlovingsfeest. We waren fashionably late en toen we binnenkwamen werden we verwelkomt door een meisje in een zwarte abaya met roze hoofddoek dat onze koekjes aanbood. Daarna werden we letterlijk plat geknuffeld door de moeder en tante van Asli, beiden in een prachtige lange avondjurk. We werden de zaal ingeleid en namen plaats aan een tafel waar zowel vrienden van Alsi als van haar verloofde zaten. Het was direct duidelijk welke vrienden van wie waren. Asli haar vrienden waren Westers gekleed. De mannen waren pak of pantalon met colbert en de vrouwen hadden allemaal een lange avondjurk of jurk tot onder de knie aan. En iedereen had blote schouders. De vrienden van haar verloofde waren allemaal gesluierd. Ze hadden prachtige islamitische avondjurken aan, vaak versierd met stenen en glitters en hun hoofddoeken waren kunstig gespeld. Iedereen zag er werkelijk prachtig uit en alle dames (inclusief kinderen) zonder hoofddoek waren naar de kapper geweest om hun haar en make-up te laten verzorgen. Ook de dames met hoofddoek hadden duidelijk hun make-up laten verzorgen bij de kapper en, maar dat weet ik niet zeker, ik denk zelfs om hun hoofddoeken te laten spelden. Ik keek letterlijk mijn ogen uit. Het contrast tussen Asli haar familie en vrienden en de familie en vrienden van haar verloofde was groot. Tenminste, zo leek het doordat ze zo verschillend gekleed waren. Eigenlijk was iedereen hetzelfde, iedereen vierde feest alsof zijn of haar leven er vanaf hing. Mannen, vrouwen en kinderen waren op de dansvloer te vinden, in Westerse en traditionele kleding. Er werd hand in hand gedanst, gelachen en gezongen. Ik, als enige buitenlander, ken geen enkele Turkse dans en ben al helemaal niet bekend met de muziek. Ik had het dus prima naar mijn zin aan tafel zoals je wel kunt begrijpen. Daar begreep echter niemand dat en ik werd door jan en alleman van mijn stoel afgetrokken om mee te dansen. Dat vond ik niet zo grappig, ik wilde mezelf niet voor schut zetten door als een stijve hark alle danspasjes in de tegenovergestelde richting of nog erger vijf seconden later te doen. Dit was echter geen excuus en met alle moeite van de wereld werd er geprobeerd om mij te diverse traditionele dansen te leren. Het was nogal beschamend en het liefst stuur ik een privédetective achter de cameraman aan om de beelden waarop ik op de dansvloer sta te verwijderen. Uren heb ik gedanst. Uren hebben diverse mensen mij geholpen en iedereen had eindeloos geduld voor mijn gebrek aan ritme. Het was er warm en benauwd, maar er werd eindeloos feest gevierd, letterlijk tot we niet meer op onze benen konden staan. Iedereen zweette, maar het maakte allemaal niets uit. Mannen trokken hun bovenkleding uit, vrouwen bonden hun haren bij elkaar en haalden de make-up zonder zorgen van hun gezicht. Er werden wedstrijden gedanst, de vloer trilde ervan. Er werd vuurwerk afgeschoten, er werd gezongen en er werd gek gedaan op foto`s. En speciaal voor mij werd er buitenlandse muziek gedraaid en moest iedereen `op z`n buitenlands` dansen. Het was een prachtig avond, een perfect verlovingsfeest.

Turkse verlovingsfeesten en bruiloften staan erom bekend om vaak uitbundig te zijn. Er wordt van alles uit de kast getrokken en iedereen ziet er prachtig uit. De liefde wordt gevierd en het lijkt wel of de hele wereld dat mag weten. Maar behalve dat we iets kunnen leren van de manier waarop Turken een bruiloft vieren en hier naartoe leven, is er ook iets anders wat ik zeer aan Turken bewonder: de manier waarop er met elkaar omgegaan wordt. Hoewel beide familie`s een totaal verschillende achtergrond hebben en een totaal andere kijk op het leven hebben vieren zij samen feest. Asli, het meisje uit de open en Westerse familie en Emrah, uit een religieuze en conservatieve familie hebben in elkaar de ware gevonden en hun beiden familie`s respecteren en accepteren dat. Net zoals ze dat bij mij doen. En dit heeft niet alleen betrekking op verlovingsfeesten of bruiloften, dit gaat over het dagelijks leven. Turken kun je niet over een kam scheren, er zijn zoveel verschillen binnen de Turkse gemeenschap zelf. En toch wordt iedereen geaccepteerd zoals hij of zij is. En als buitenlander in Turkije maak ik net zo goed deel uit van de Turkse maatschappij als de Turken zelf. Ik heb me nog nooit een buitenstaander gevoeld, ik ben nog nooit gediscrimineerd of anders behandeld. Nog nooit heeft iemand me proberen op te lichten of me uitgelachen omdat ik een fout maakte tijdens het spreken. Als ik vragen heb over de Turkse cultuur of het islamitische geloof dan zijn mensen bereid om mij hierbij te helpen. Iedereen heeft altijd interesse en respect voor mijn afkomst en er worden regelmatig vragen gesteld, uit nieuwsgierigheid en zonder te oordelen. Hoewel ik hier de buitenlander ben en me moet aanpassen aan dit land, zijn het vaak de Turken die geïnteresseerd zijn in mij en mij proberen te helpen met mijn inburgering.

Tijdens het verlovingsfeest besefte ik me ineens dat dit in Nederland helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Een multicultureel land dat eigenlijk helemaal niet zo multicultureel is. Een land waarin een groot deel van de bevolking een andere afkomst dan de Nederlandse heeft en waar we toch zo weinig over elkaars culturen weten. En eigenlijk wil ik alleen maar zeggen: Joh, leer je landgenoten eens wat beter kennen. Dan kunnen we misschien in Nederland ook hand en hand dansen en zingen in plaats van oordelen en ruzie maken.

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge