Omgaan met cultuurverschillen in mijn eigen huis.

Toen ik voor het eerste een verre reis, ik ging naar Afrika, zou gaan maken waarschuwde mijn toenmalige baas mij voor een cultuurshock. Ach, dat zal allemaal wel meevallen dacht ik nog. En inderdaad, na een paar dagen in Afrika vond ik dat ze hartstikke had overdreven. Sterker nog: er was helemaal niets aan de hand! Ik vermaakte me prima en vond van mezelf dat ik hartstikke goed omging met alle verschillen. Een week later stond ik huilend op de markt, bedolven tussen de Afrikanen die me ongevraagd aanraakten en allerlei gekke dingen in een vreemde taal schreeuwden. Van mijn haar tot mijn billen, mijn voeten en gezicht, er bleef werkelijk niets onaangeraakt. Ik waande me een weg tussen de menigte door om te ontsnappen uit de drukte en haalde opgelucht adem toen ik via een zijstraatje van de markt wegliep. Tenminste, dat was wat ik dacht. Niets was minder waar .Ik was namelijk op het gedeelte veemarkt terecht gekomen. En toen werd alles nog erger. Overal waar ik keek zag ik dieren, al dan niet levend, dood, of tijdens hun slachting. Het bloed liep over de straat, alsof het net geregend had en daartussen zaten oude mannetjes op vuile kleedjes, hun zelf geoogste groenten te verkopen. Kippen hingen ondersteboven aan hun poten bij elkaar gebonden en het beeld van een man die een levend schaap op zijn rug en met de poten bij elkaar gebonden over de straat heen sleurde om het te slachten staat voor de rest van mijn leven om mijn netvlies gebrand. Mijn maag draaide een rondje of tien en besloot daarna om op vakantie te gaan. En ik? Ik huilde tranen met tuiten en wist niet waar ik het zoeken moest. Bam. Cultuurshock. Het bestaat dus wel degelijk. Al mijn reizen daarna heb ik goed voorbereid. Want hoewel ik niets mooiers vind dan deel uit te mogen maken en te mogen leren van een vreemde cultuur, wil ik dergelijke ervaringen koste wat het kost vermijden. Of, eigenlijk, voorkomen. En dus doe ik altijd heel braaf mijn research. Dat is niet zo moeilijk. Een cultuurshock kun je namelijk prima voorkomen, of in ieder geval minder erg maken. Bereid je goed voor door informatie te verzamelen en jezelf in te lezen over de cultuur, de gebruiken, de verwachtingen, de normen en waarden etc. Google je suf op foto`s en filmpjes, zoek fijne restaurants op en zorg dat je in goede hotels verblijft. En hoewel ik nooit meer zo`n heftige cultuurshock als tijdens mijn allereerste verre reis heb meegemaakt, heb ik het toch wel degelijk vaker meegemaakt. Maar dat ik een cultuurshock in mijn eigen huis zou meemaken, dat had ik nooit verwacht!

Zoals jullie misschien wel weten, verhuren wij zo nu en dan onze kleine slaapkamer. Toen ik een mailtje kreeg van een Japans meisje, was ik niet gelijk heel enthousiast. Ik denk dat iedereen wel de verhalen kent over Japanners en hun weirdness en anders kun je het vast wel even googlen, want er is genoeg te vinden. Ik wist niet wat ik verwachten moest en voor onze kennismaking haalde ik van alles in mijn hoofd. Gelukkig viel het allemaal mee en werd ik spontaan verliefd op dit leuke, Japanse meisje. Een week later trok ze bij ons in en werd ik overvallen met het bizarre liefde voor Japan syndroom. Koken kan Riri niet. Ze houdt er een beetje een vreemde levensstijl op na die voornamelijk bestaat uit `s nachts leven en overdag slapen. Ze gaat uit, drinkt op doordeweekse dagen veel alcohol, winkelt heel Istanbul leeg en laat vooral veel rommel slingeren. Keukenkastjes vergeet ze te sluiten en de afwas verzamelt een week lang in haar kamer. De eerste week spraken veel over cultuurverschillen, normen en waarden, voedsel, winkels en van alles meer. Ze liet ons prachtige foto`s zien en verzekerde ons ervan dat Japan eigenlijk hetzelfde als Istanbul is. Automatische toiletten, hypermodern openbaar vervoer, sushi for life, gekleurde kitkat, de nieuwste technologie, auto`s met bloemen en overdekte stranden. Het klonk als paradijs op aarde. Twee weken later kwam een van haar Japanse vriendinnen bij ons logeren..

Toen ik haar twee kussen op haar wang wilde geven om haar te bedanken begon ze te blozen en reageerde ze alsof ze smetvrees had.

Man, ik wist niet wat me overkwam. Yukari, de vriendin, had een koffer vol vreemde etenswaren uit Japan mee en vulde alles hoeken en gaten. Toen ik haar twee kussen op haar wang wilde geven om haar te bedanken begon ze te blozen en reageerde ze alsof ze smetvrees had. Overal waar ik de rest van de week keek zag ik Japan. Yukari nam de keuken de eerste avond binnen no-time over om Japans te koken en Nevzat kwam ongerust de keuken binnen lopen om haar te waarschuwen voor de scherpte van onze messen. Wij hebben namelijk messen van het merk Global, een Japans merk(hoe ironisch) èn een van de beste merken ter wereld. Het zijn messen die voornamelijk door professionele koks worden gebruikt en niet iedereen kan er goed mee omgaan. Ik heb mezelf best een aantal keer flink gesneden en Nevzat heeft een soort fobie ontwikkeld waarbij hij iedereen constant waarschuwt om voorzichtig te zijn. Hij was duidelijk vergeten dat een Japanner deze Japanse messen ging gebruiken, want ik weet nu eindelijk waarom deze messen zo goed zijn, haha. Bizar was het om haar groente te zien snijden, ik heb werkelijk nog nooit zoiets gezien en ben nu nog steeds zwaar onder de indruk. Ik heb spijt dat ik er geen filmpje van heb gemaakt, maar stel je gerust een vechtende ninja voor. We aten `s avonds met z`n vieren Japans eten uit èèn schaal terwijl we op de grond zaten, er meer Japans dan Engels of Turks gesproken werd en er werden te pas en te onpas foto`s tevoorschijn gehaald waarvan ik de details zal besparen. Nou, eentje dan. Wisten jullie dat Japanners de ogen van vissen eten? Schijnt heel gezond te zijn, maar vind ik iets minder fijn om foto`s van te zien terwijl ik iets eet waarvan ik niet eens weet wat het is. Na het avondeten was ik de rest van de avond misselijk èn had ik honger omdat ik veel te weinig had gegeten. En zo ging het een paar dagen door. Alles wat voor ons heel normaal bleek te zijn, blijkt absurd te zijn voor Yukari. Ze nam ons alles uit handen (zelfs als je bezig was een glas water in te schenken), was constant aan het afwassen, koken en opruimen. Deed de was, her-organiseerde de keukenkastjes en dat alles muisstil. En hoewel het erop leek dat ons huishouden was overgenomen door Japanners, werden er wel vragen gesteld als: “Mag ik douchen”?, “Kan ik de koelkast openen om mijn eigen gekochte flesje water te pakken”? en “Mag ik even naar het toilet”? Beleefdheid en bescheidenheid hadden ineens totaal andere betekenissen gekregen en ik vond het maar moeilijk om hier af en toe mee om te gaan.

Toen ik de op volgende ochtend uit bed kwam, in een veel te groot t-shirt van Nevzat, deed Yukari snel haar handen voor haar ogen terwijl ze gigantisch begon te blozen, giechelen en iets zei wat ik absoluut niet kon verstaan. Wat bleek? Ik had geen broek aan en hoewel Nevzat er een leuk grapje over maakte, kwam Yukari toch echt niet uit haar kamer tot ze er zeker van was dat ik een lange broek aanhad. Ondertussen had ik bijna een zware deuk in mijn zelfvertrouwen opgelopen. Nee hoor, gelukkig hebben we Riri nog en zit het nog wel goed met dat zelfvertrouwen. Riri raakt me namelijk te pas en te onpas aan om te vertellen hoe mooi mijn huid is en hoe lief ze me vindt en is naar mijn mening opener dan menig Europeaan.

Inmiddels is Yukari weer terug naar Japan. Ik vraag me af hoe zij een week in Turkije heeft ervaren. Ze zei overal mooi, mooi op, maar volgens mij vond ze alles maar vreemd. Het is grappig om te zien hoe groot de verschillen tussen culturen, maar ook binnen een cultuur kunnen zijn. En ondanks dat het soms voor ongemakkelijke situaties zorgt, is het bovendien ook heel leerzaam. Ik ben benieuwd naar ons volgende huisgenootje!

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge