Voor het eerst naar de tandarts in Turkije (en nu heb ik mijn eigen McDreamy)

Eten is wat ik het meeste mis in mijn leven als expat. Ik kan er een boek over schrijven, zo sterk is mijn gemis naar de Nederlandse supermarkten. Je bent je er misschien niet van bewust, maar in Nederland heb je van ieder product minstens tien verschillende soorten waardoor je de keuze kunt maken uit bijvoorbeeld een versie light, caloriearm, suikervrij of vetvrij en dan ook nog eens kunt nadenken over het merk. Het lijkt overbodig, maar het is een luxe waar ik soms hevig naar verlang. Met de keuze kant-en-klaar producten is het ook nog eens heel makkelijk om jezelf als kok te presenteren- of in ieder geval als iemand die weet wat hij of zij doet in de keuken. Weet je even niet waar je `s avonds wilt eten dan kun je de keuze maken uit verschillende wereldkeukens zoals bijvoorbeeld Italiaans, Mexicaans, Chinees of de Hollandse pot. En bovendien zijn de supermarkten ook nog eens heel overzichtelijk en netjes ingedeeld, kun je er rustig lopen zonder dat zich huilende kinderen, dozen voedsel of andere ongemakken zich voor je voeten werpen en is werkelijk alles beschikbaar waardoor je in principe aan een(!) bezoek aan een(!) supermarkt genoeg hebt. Hoe anders is dat hier in Istanbul waar boodschappen doen standaard betekent dat je vier of vijf verschillende supermarkten moet bezoeken omdat niet alles overal verkrijgbaar is. In al deze supermarkten moet je ook zes keer dezelfde weg zoekend afleggen omdat bijvoorbeeld de melk niet langer bij de zuivelproducten, maar bij de schoonmaakmiddelen staat. Het is een kunst om in iedere supermarkt de diverse obstakels zoals eerder genoemde huilende kinderen, maar ook volwassen mensen en dozen vol blikken tonijn te ontwijken. En als je dan ruim vier uur later thuis komt heb je nog geen idee wat je `s avonds gaat eten.

Okay, ik ben natuurlijk gewoon verwend met bovenstaande luxe en gemakzucht, ook wel kant-en-klaar producten genoemd. En als ik het over kant-en-klaar producten heb dan bedoel ik heus niet alleen dat ik complete maaltijden die je alleen maar hoeft op te warmen, maaltijdpakketten of zakjes kruiden waar je alleen nog maar kip of vlees aan hoeft toe te voegen heimelijk mis. Welnee, ik heb het ook over allerlei soorten brood, yoghurt, toetjes, vleeswaren, groentes en fruit. We hebben een gigantisch klein aanbod in dit land en dus mis ik alles wat je maar kunt bedenken. Dit resulteert erin dat je wel moet leren koken. Tomatensaus uit een fles of pot? Huh? Nee joh, die maak ik lekker zelf. Chili con carne uit een zakje met bonen uit een blikje? Huh? Nee joh, die kruiden zijn ook gewoon in m`n keukenkastje te vinden en de bonen laat ik een nacht van te voren al weken. Soesjes van de bakker? Huh? Nee joh.. Goed, je snapt het idee. Twee jaar geleden barstte ik nog in huilen uit bij het idee dat ik maandenlang bijvoorbeeld geen Italiaans of Indonesisch zou kunnen eten, maar inmiddels gaat koken met basis producten die ook nog eens seizoensgebonden zijn me eigenlijk steeds beter af. Af en toe probeer ik ook wel eens iets nieuws. Crackers bijvoorbeeld. Crackers met zeezout.

Ik was echter zo verstandig om ze eerst af te laten koelen. Gelukkig maar, want anders had ik ook nog eens m`n mond verbrand.

De crackers maken ging me behoorlijk goed af. Dat dacht ik tenminste. Ze zagen er misschien niet geheel symmetrisch uit, maar wel heel lekker. Ik kon dan ook niet wachten om te proeven. Ik was echter zo verstandig om ze eerst af te laten koelen. Gelukkig maar, want anders had ik ook nog eens m`n mond verbrand. Wat er nog meer mis ging? Nou, daar ben ik niet precies over uit. Waarschijnlijk te lang gebakken of de oven op een te hoge stand.. De crackers waren namelijk zo verdomde hard dat ik tijdens het proeven, bij een klein hapje, een heel vreemd geluid in mijn mond hoorde. Heel even schoot ik in paniek en brak het zweet me uit. Ik dacht dat ik een tand had afgebroken. Gelukkig bleek er niets aan de hand te zijn. Tot ik vijf minuten later iets voelde prikken. Mijn retentie-draad (spalk om tanden in plaats te houden na het dragen van een beugel) zat los. De spalk was afgebroken. Aan een kant wel te verstaan, de andere kant zat nog keurig op zijn plaats. Ik probeerde de spalk vast te klemmen achter het restje lijm dat er nog zat en dat ging helemaal prima. Voor een paar minuten want daarna schoot de spalk weer vrolijk los om verder te prikken. Knettergek werd ik ervan en ik heb overwogen om het ding er zelf uit te trekken. In Nederland is een vastzetten van een spalk namelijk geen goedkoop grapje. Ik geloof dat ik een paar jaar geleden maar liefst 58 euro heb betaald. Ja, echt. Voor vijf minuten werk en een druppel lijm. Ik was dus doodsbang voor wat het hier wel niet zou gaan kosten. Turken staan nu eenmaal niet echt bekend om de zorg voor hun gebit en tandartsbezoekjes zijn hier niet voor iedereen weggelegd. Een dag later werd ik gek van het ongemak en besloot ik toch maar om de tandarts te bellen.

Ik kon meteen langskomen. Nadat ik door de deuropening heen was, was ik niet meer alleen bang voor de kosten, maar ook voor de tandarts zelf. De kliniek zag eruit alsof het de set was van een goedkope Oostblok film over het handelen in organen. Uit het prehistorische tijdperk. Ook al hadden ze toen nog geen tandartsen, je snapt wat ik bedoel. Ik moest denken aan mijn tandarts in Nederland. Aan zijn praktijk waar alles zo mooi en netjes is. En zo wit. Klinisch en hygiënisch. Zelfs een beetje gezellig vind ik het er. Ik voelde me alles behalve op mijn gemak bij deze tandartspraktijk in Istanbul en terwijl de receptioniste, een oudere vrouw, maar mijn richting op bleef kijken en glimlachen probeerde ik te bedenken hoe ik kon ontsnappen. Ik ben niet zo bij de tijd en voordat ik een plan had kunnen bedenken stond de tandarts al naast me. Voordat ik de tandartskamer naar binnen mocht moest ik overschoenen aan. Je weet wel, van die blauwe schoentjes die je ook in het zwembad aan moet. De groene en oranje stoelen en apparatuur uit 1980 werden gereinigd en daarna mocht ik plaatsnemen. De tandarts keek in mijn mond, zei dat hij mijn spalk niet kon maken en ik een afspraak moest maken met zijn collega. “Goed, dat ga ik dus echt niet doen” dacht ik, maar de assistente had de agenda er al bij gehaald. Ik kon een dag later terugkomen, om 12.00 uur `s middags. Ik vroeg of het niet eerder op de dag kon, maar dat kon niet. Ik was namelijk de eerste patient van die dag. Collega begint zijn werkdag niet eerder. Ik vroeg naar de kosten, maar die wist ze ook niet. Collega bepaald zelf de rekening. Discussie gesloten. En zo verliet ik beduusd de praktijk in mijn blauwe zwembadschoentjes.

De volgende dag was ik om precies 11.55 uur weer bij de tandarts. Zoals ik al zei voelde ik me daar nogal ongemakkelijk, dus ik wilde het mezelf makkelijk te maken door niet te vroeg te komen zodat ik niet zo lang zou hoeven wachten. Om 12.05 uur was ik echter nog niet aan de beurt. Om 12.15 uur ook niet. Tien minuten later besloot ik aan de assistente te vragen of er misschien sprake van een misverstand was. “Nee hoor, blijf maar even wachten” zei ze. Om 12.45 uur zat ik nog steeds te wachten. Ik begon nu lichtelijk zwaar geïrriteerd te raken. Ik besloot om nogmaals te vragen waar de tandarts bleef. De assistente vertelde dat hij onderweg was er er ieder moment kon zijn. Een kwartier later was hij er nog niet. Ik ben Nederlandse- dat betekent zoveel als als pietje precies en keurig op tijd. Dus nu was ik serieus boos. Woedend appte ik naar Nevzat om te vertellen hoe boos ik was en dat ik zou weggaan als hij er binnen vijf minuten niet zou zijn. Vijf minuten later was de tandarts er natuurlijk nog niet. Stoom kwam uit mijn oren. Nevzat zei dat ik gewoon moest blijven wachten want wie zou immers anders mijn spalk repareren? Ik zei dat ik de tandarts dan in ieder geval eens even goed de waarheid zou vertellen. Waarschijnlijk schreeuwend. En met stoom uit mijn oren. Dit kon hij toch niet maken? Even na 13.30 uur kwam de assistente me halen om te vertellen dat de tandarts was aangekomen. Hà, nu zou ik hem wel eens even vertellen hoe asociaal het wel niet was dat hij me zo lang liet wachten. Ik stond op en liep achter de assistente aan. Toen ik de tandarts zag werd ik rood. Knalrood. “Hoi” zei hij. “Sorry dat ik je zolang heb laten wachten. Ik kon geen parkeerplek vinden”. Ik wist dat dit geen lame excuus was en hij de waarheid sprak. Blikkend en blozend keek ik hem aan. “Ehh.. Ehh..” stamelde ik. “Kom op Nena, doe eens even normaal. Geef antwoordt” dacht ik bij mezelf. “Geen probleem” wist ik eruit te brengen terwijl ik een domme glimlach op mijn gezicht voelde opzetten.

Met zijn charmes en verleidelijke looks verleidt hij domme vrouwen zoals ik tot allerlei onnodige ingrepen

Man, mijn eigen McDreamy! Niet te geloven. Ik had nog nooit zo`n knappe man gezien. En sexy. En charmant. En knap. Echt ongelofelijk knap. Zei ik al dat hij sexy was? Echt serieus gewoon. Hij kwam zo uit een magazine vandaan lopen. Een man op leeftijd, maar absoluut knapper dan George Clooney. En ik overdrijf niet! Ik was totaal van slag. Ik nam plaats in de stoel, nog steeds met rode wangen, en staarde omhoog in zijn mooie groene ogen terwijl hij mijn mond van binnen bestudeerde. Ik ben een sucker voor mannen met donker haar en lichte ogen. Hij vroeg waarom ik überhaupt nog een retentie-draad droeg en stelde voor om de spalk geheel te verwijderen. Alarmbellen begonnen te rinkelen! Deze knappe tandarts was uit op geld. “Daarom is hij zo knap” dacht ik. “Met zijn charmes en verleidelijke looks verleidt hij domme vrouwen zoals ik tot allerlei onnodige ingrepen” dwaalden mijn gedachten af. “Hij is zijn zakken aan het vullen”. Ik wist het zeker. “En dan zouden mijn tanden scheef gaan staan en moest ik weer opnieuw aan een beugel. Dat zou nog meer gaan kosten. Bovendien kon hij wel knap zijn, maar vertrouwde ik hem als tandarts helemaal niet”. We waren bovendien in Turkije. Nee, nee, nee. Dat wilde ik niet. “Okay” zei hij. “Dan zetten we de spalk gewoon weer terug en plakken we `m vast”. En terwijl ik weer in dromenland belandde, starend naar zijn knappe gelaat, was hij geconcentreerd aan het werk. Toen hij klaar was besefte ik me dat ik mijn angst voor de Turkse tandarts totaal was vergeten. Ook het vragen naar de kosten voor het repareren was ik totaal vergeten. Een beetje verliefd liep ik richting de assistente, voorbereid op een hoge rekening. De tandarts liep achter me aan. Assistente noch de tandarts vertelde me wat ik moest betalen. Toen ik erom vroeg liep de assistente weg. De tandarts ontblootte zijn stralend, witte tanden tot een glimlach en zei alleen maar: “graag gedaan”. Ik hoefde niet te betalen. “Het was maar een kleine moeite geweest. Als de spalk in de toekomst nog eens zou losschieten, dan moet je maar gewoon gewoon langskomen zonder een afspraak te maken” aldus de knappe tandarts.

En zo zie je maar wat leven in een ander land met zich meebrengt. We hebben misschien geen overzichtelijke supermarkten en keuze uit verschillende wereldkeukens, maar ik krijg daar zoveel andere, mooie dingen voor terug. Het feit dat ik niet hoefde te betalen is absoluut geen uitzondering of iets bijzonders. Het is een daad zonder daar iets terug voor te verwachten of andere bedoelingen bij te hebben. En hoewel ik allang heb leren leven zonder luxe en weelde, zijn eigenschappen zoals vrijgevigheid, onbaatzuchtigheid en gulheid nog steeds iets waar ik als Nederlandse aan moet wennen. En die knappe tandarts? Tja, daar heeft Nevzat nog heel wat grapjes over gemaakt.

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge